Trainer

Jet Kramer

Mijn naam is Jet en ook ik ga aan de slag bij (W)EET WAT JE DOET. Daarnaast ben ik schoolpsycholoog/ib-er op een school in Amsterdam Zuidoost. Naast mijn werk hockey ik graag. Ik speel zelf, maar ik geef ook al jaren hockeytraining.

Zelf heb ik vroeger fanatiek gehockeyd en ook in landelijke competities gespeeld. Hockey was heel belangrijk voor mij; op het veld kon ik mijn ei kwijt. Ook wilde ik mijzelf graag laten zien en goed presteren. Ik ging altijd door en kreeg van mijn omgeving terug dat dit mijn kracht was. Toen ik 19 was kreeg ik een maagbacterie, waardoor ik veel moest overgeven. Eerst wist ik een lange tijd niet wat er met mij aan de hand was. Het hockeyen ging voor geen meter meer en ik viel snel af. Mijn coaches stelde mij minder op. Ik was bang, maar ik wilde geen zwakte tonen en mij niet aanstellen. Ik deed wat ik altijd deed; ik ging gewoon door. Vanaf dit moment ben ik begonnen met het controleren van mijn eten zodat ik mijn angst en gevoelens ook kon reguleren. In het ziekenhuis werd de maagbacterie aan het eind van het seizoen ontdekt en behandeld. Ik kreeg sondevoeding en een half jaar later was mijn maag weer in orde. 

Maar ondertussen was ik wel verslaafd geraakt aan het controleren van mijn eten; het gaf mij het gevoel om grip te kunnen krijgen op mijn prestaties en angsten. Daarnaast wilde ik heel graag mijzelf bewijzen in de sport; ik had tijd verloren en wilde weer kunnen hockeyen zoals vroeger. Ook op andere vlakken, zoals school en werk, pushte ik mijzelf tot het uiterste, terwijl ik niet luisterde naar wat mijn lichaam nodig had. Ik at niet voldoende en sportte dwangmatig. Alles om aan mijzelf te bewijzen dat ik het echt wel waard was. Dat ik niets nodig had. Ondertussen lukte het maar niet om mijn hockeyniveau terug te krijgen. Het duurde een tijd voordat ik doorhad dat die verslaving aan controle een eetstoornis was, die mij niet hielp maar juist tegenhield. Door therapie en praten lukte het mij om langzaam meer te gaan sporten en hockeyen voor het plezier. Wat leek op controle was eigenlijk dwang, voortkomend uit een angst om niet goed genoeg te zijn. Gelukkig heb ik mogen leren van anderen. Ik hoop dat ik als trainer voor (W)EET WAT JE DOET door mijn eigen ervaringen en mijn achtergrond als basispsycholoog andere sporters die met soortgelijke problemen worstelen kan helpen.